Veni Vidi Vici ya da Babi Leda Bibi Bobo -1




Milano Centrale den önce Vicenza sonra Padova ve Venedik..
Dünya gözüyle görme heyecanıyla..
(anlatacak çok şey var ama sıkmadan hızlıca anlatmaktan yanayım. umarım başarabilirim )
Sebeb i ziyaretimin Vicenza'da Mücevher Fuarına davetli olmaktı.. biz 2013 JTR mücevher yarışmasını kazanan birbirinden çok farklı 3 insan, şahane bi 3 gün geçirdik birlikte.. önce Vicenza'da buluştuk fuarı gezdik. Fuarda İtalyan Mücevherine doyduk. Bu  fuar İtalya'nın bu sektörde açık ara önde olmasının nedenini fark etmeme yetti. Adamlar  ektiklerini biçiyorlar. İtalyan Ekolüüüü diye bağırıyooo markaları. Biz neden ekol yaratamadık peki?  cevabı aynı; Biz de ektiğimizi biçiyoruz ondan.
Bu konulara daha fazla girmeden.. Size Padova nın ne kadaar güzel bir İtalya kasabası olduğunu söyleyeyim de olur da yolunuz düşerse uğramak isteyin..
Söylememe gerek yok ama söyliyciim Her yer Tarih Her yer heykel abiii.. Çok huzurlu, çok kabasa..
Özgür sürekli şunu söyledi "adamlar Kuş kondurmuş" .. Adamlar öyle güzel kondurmuşlar ki kuşları.. bi de öyle güzel restore etmişler ki.. öyle güzel planlamışlar ki..
Hiç bir şeyin arkası yoktu.Evet bu çok önemli altını çizerek söylüyorum. o da yetmiyor büyük harfle yazıyorum; HİÇ BİR ŞEYİN ARKASI YOK. Bir çin atasözünde dendiği gibi "Çiçeğin arkası yoktur". İç dış arka ön bütün ayrıntılar özenle işlenmiş.. Bayrak direklerinin ucuna kadar heykellerle donatmışlar memleketlerini..

Vincenza ile Padova aynı derecede güzel aynı derecede tarih, aynı derecede sokaklarının birini kestiği kavşakları meydan, her tarihi mekanın önünde de geniş geniş alanlar. At koştur..
 Biz de olsa diyorum evet diyorum. pizza Dei Signori meydanını simit sarayına ya da Cafe house a kiralamış o boş alan sermayeye kazandırılırdı. İşte her bulduğu boşluğa iş kuran Türk girişimci aklı "ben olsam" diye başlar cümleye "ben olsam buraya Cafe açarım". "ben olsam ne para kırarım"..iyi ki o ben değilim. (Memleketten 3.çoğul şahıs olarak bahsettiğim için üzgünüm ama hani ben olsam yapmam ya o bakımdan.. yine de memleket lan günahı boynumuza) ya da iyi ki İtalyan'lar biz değil.

Vincenza ile Padova birbirlerine benzeyen bu iki yer arasında belki bana öyle gelen bir ölçek farkı vardı. Vicenza'nın sokakları daha geniş ve meydanları daha büyük.. bu nedenledir belki Padova'yı daha sıcak buldum. Böyle film setinde dolaşıyo gibiydik. tabi tüm bu anlattıklarım buraları bir turla gezmemiş ve turizm yönünden durgun bir tarihte olmamızdan da kaynaklanıyo olabilir.

Yağmurun eli kulağındaydı 3 gün boyu .. Padova'da da yağmur öncesi bir hava vardı.. ama prodüksiyon iyi değildi. yağmur yağmadı. şemsiyem aksesuarlığını korudu.




Son gün Venedik'e geçtik. Neredeyse çok sakindi.. Hiç bir festivalin, karnavalın olmadığı bir zamanda gitmiştik. Ben hep bunlardan biri için gelirim diye düşünüyordum oysa.. böyle bir arkadaşı ziyarete gitmiş gibi.. hiç bir hayal kurmadan gitmiştik.  Trenden inince daha "bu nedir kardeşim" dedim.. şöyle hızlıca bakınıp bizi San Marco'ya  götürecek deniz motoruna bindik.. hava aynı yağmur yağdı yağacak havası..

Yolculuk boyunca fotoğraf çekmekten daha çok baktım.. koca koca gözlerle... bir geçmişe bir geleceğe sonra bugüne gidip gelerekten.. Woody Alen ile Julia Roberts in karşılaşma anları ("Everyone says I love You"),  "Death in Venice" filminde Yazar Gustave'ın genç Tadzio'nun peşinden Venedik sokaklarında dolaşması geldi aklıma .. Acaba İstanbul Sultanahmet'e gelen bi' turistin aklına 007 James Bond ya da Jackie Chan geliyo mudur? diye düşündüm  bi' yandan da.
Asıl Venedik'te indiğimizde gondollara ve sonradan öğreneneceğim 1900lerin başında Giuseppe Sacconi tarafından Birleşmiş İtalya Krallığının İlk Kralı 2. Vittorio Emanuele yı onurlandırmak için yapılmış anıta bakmaya gittim. Anıttaki Venedik'in sembolü Kanatlı Aslanı kılıcıyla alt eden elbisesi ve göğüsleri ile kadın olduğunu farkettiğim savaşçı heykeline uzun uzun baktım.


Merdivenli adam ve Arka fonda Ahlar Köprüsü;
"Porte Dei Sospiri"
  http://instagram.com/p/jkEaLBmzEz/

San Marko meydanı..
sağdan soldan çıkan tabelalar, mekanın aurasını (dokusunu dememek için kıvranıyo) bozacak hiçbişey yoktu neredeyse.. Varsa da çok uyumlu olmalı ki farketmedim.. Kilisenin içini ve meydandaki dükkanları dolaştıktan sonra Harry barın yolunu tutmuşken San Marko tarafına baka baka yürüyorduk.
Sonra Palazzo Ducale'nin 2. kat kolonları arasındaki yuvarlak formları görünce o kadar tanıdık geldi ki bana 'ya ben biliyorum burayı', 'biliyorum ya çok tanıdık'.. deyip durdum. Nereden bilebilirim ki, bi filmde görsem bu kadar tanıdık gelemezdi ki dedim de bi yandan. Ve birden hatırladım. Neredeyse 15 sene önce. Annem çok hasta o zaman. Dinlenmesi yorulmaması lazım. Ömrünü dantele, ev işlerine adamış birinin elinde bir iş olmadan yatıp dinlenmesi imkansız. Çözümü Puzzle da bulmuştum. Onu yormadan oyalayabilir diye düşünüp. Annem acayip sevmişti ama puzzle yapmayı.. 1500 parça onu kesmemiş, 3000 parçaya geçmiştik.  (Neyse ki 5000 parça için masamız yeterince büyük değildi.) Çoğu zaman birlikte yapıyorduk, çünkü Hatun bir oturuşta önündeki puzzle'ı bitirmeden kalkmıyordu masadan. Ama bir 3. kişiyi oturtmuyorduk da  masaya. Full konsantre çalışıyorduk..
En son yapmaya  başladığımız neresi olduğuna hiç dikkat etmediğim puzzle ın bir parçasını kaybetmiştik. çok arayıp bir türlü bulamadığımız parça yanı sıra devam eden aynı daire formundaki mimari bir detaya aitti.. yok bir parçası kaybolmuş ve puzzle eksik kalmıştı. Sonra da yavaş yavaş bu puzzle sevdasından vazgeçtik, unuttuk o günleri.

Burada fark ettim ki O puzzle'ını yaptığımız resim San Marko Meydanı'nınmış. kaybettiğimiz parça ise Palazzo Ducale ye aitmiş.. Yüzüme bir aydınlık geldi gevşedim..
'Anaaaam  dedim Kayıp parçayı buldum Venedikte San Marko Meydanında.'























Yorumlar

Popüler Yayınlar